Եթե դիտարկենք ռազմական ոլորտը, ապա պետք է նշել, որ Հայաստանը դասը քաղել էր դեռևս 2016 թվականի ապրիլյան պատերազմի ժամանակ։ Այդ պատերազմից հետո պետությունը սկսել էր աշխատել այնպիսի իրավիճակներից խուսափելու համար, որոնք կարող էին կրկնվել։ Ընդունվել էր վերազինման համապարփակ ծրագիր, որի համաձայն պետությունը պետք է ձեռք բերեր ժամանակակից ՀՕՊ (հակաօդային պաշտպանություն) և ՌԷՊ (ռազմական էլեկտրոնային պատերազմ) համակարգեր, ինչպես նաև ստեղծեր կամ ձեռք բերեր մի քանի հազար անօդանավակայաններ (ԱԹՍ)։
Սակայն, 2018 թվականին իշխանափոխությունից հետո նոր իշխանությունները այդ ռազմական ծրագիրը փակեցին։
Այս հարցի վերաբերյալ մտքերն ավելի հստակ են դառնում, երբ վերադառնում ենք 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմի իրադարձություններին։ Պատերազմի սկզբնական օրերին Նիկոլ Փաշինյանի կողմից արտահայտված տրամաբանությունը, թե «մեր բախտը բերել է, որ մենք պարտվեցինք», հանգեցնում է մի անհանգստացնող եզրահանգման։
Եթե նայենք նրա այդ հայտարարությանը՝ «ով տունը «կասկա», «բրոնեժիլետ» ունի՝ մեջներիցդ էլ թաղի տղաներով ընտրեք հրամանատար ու գնացեք ֆրոնտ», ապա ստացվում է, թե իշխանությունը մտածված կերպով ցանկալի էր, որ զոհերի թիվը հասնի առավելագույնի։ Այսպիսով, իշխանությունները կարող էին ահաբեկել հասարակությանը՝ օգտագործելով զոհերի թվի մեծությունը՝ որպես ճնշման գործիք, և հետագայում հեշտությամբ ազատվել իրենց պաշտոններից։
Այս և այլ հարցերի վերաբերյալ մտքերն ավելի մանրամասն են քննարկվել 168TV-ի «Թրիգեր» հաղորդաշարի ընթացքում, որտեղ հյուրը քաղաքական վերլուծաբան, «Կամուրջ» քաղաքացիական նախաձեռնության համահիմնադիր Արման Աբովյանն էր։
Հարցերի շրջանակը լայն է և ընդգրկում է ոչ միայն ռազմական, այլև սոցիալական, տնտեսական և մարդկային կողմեր։ Օրինակ, «Զառան հարց ունի» հաղորդաշարի հյուրը «Միասնության թևեր» քաղաքացիական նախաձեռնության հիմնադիր անդամ, ՀՀ Պետական եկամուտների կոմիտեի (ՊԵԿ) նախկին ղեկավար, տնտեսագետ Դավիթ Անանյանն էր։
Այսպիսով, հարցերն ընդգրկում են ռազմական ռազմավարություն, իշխանական տրամաբանություն, սոցիալական հետևանքներ և տնտեսական մարտահրավերներ։
