Հայաստանում ընդդիմության նկատմամբ հակաքարոզչության ռազմավարությունը, որը դրսևորվում է նոր բառակույտների և հակառակորդին «շուն-շանգյալ» կամ «քաբաբիկներ» անվանելու միջոցով, ունի ոչ միայն քաղաքական, այլև խորը հոգեբանական հիմքեր։ Այս մասին 168.am-ի հետ զրույցում ասաց հոգեբան Կարինե Նալչաջյանը՝ նշելով, որ նման վարքագիծը հոգեբանական պատերազմի հստակ գործիք է։
«Իրենք վա բանկ են գնացել, և արդեն իրենց ամբողջ էությունն են բաց ներկայացնում»,- նշեց Նալչաջյանը՝ համեմատելով ներկա իրադրությունը 2018 թվականի հեղափոխությունից հետո իշխանության գալու պահի հետ։ Նրա խոսքով՝ այս պահվածքը, որը ներառում է գոռգոռոցներ, պատերազմով ահաբեկելու փորձեր և բառապաշար, միտված է առաջին հերթին վախի զգացում ստեղծելուն։
Հոգեբանը բացատրեց, որ վախի մթնոլորտը հոգեբանական պատերազմի հիմնական հույսն է։ «Նրանք կարծում են, որ այդ մթնոլորտում իրենք կարողանան վերարտադրվել»,- ասաց նա։
Ըստ Նալչաջյանի՝ այս մարտավարության նպատակը հանրության կոլեկտիվ ինքնագնահատականն իջեցնելն է։ «Սա թուլացնում է մարդկանց ինքնությունը և այդպիսով նաև՝ պայքարելու մոտիվացիան»,- նշեց նա՝ ավելացնելով, որ այս պայմաններում մարդը սկսում է մտածել, թե ո՞վ է նա, և արդյո՞ք իր գործողություններն ինչ-որ բան են փոխում։
Հոգեբանը նաև նշեց, որ «խաղաղության» խոստումներն այս համատեքստում կարող են ծուղակ լինել, քանի որ դրանք ցանկալի են հնչում, բայց անորոշ են և անհեռանկար։
Այսպիսով, իշխանության կողմից օգտագործվող լեզուն և վարքագիծը հոգեբանական պատերազմի հստակ դրսևորում են, որի նպատակը հանրության ինքնագնահատականն իջեցնելն ու պայքարելու ցանկը խեղճացնելն է։
