Հայաստանում ընտրությունների նախաշեմում քաղաքական դաշտը լարված է, իսկ քաղաքական ուժերը, թվում է, փորձում են հանրությանը ներկայացնել իրենց ծրագրերը՝ հիմնվելով հանրային կարծիքի ոչ թե արտահայտության, այլ ձևավորման վրա։ Այս մտքի շուրջը խորը վերլուծություն է կատարել պատմական գիտությունների թեկնածու, Քաղաքական սոցիոլոգիայի հետազոտական կոմիտեի անդամ Միհրան Հակոբյանը՝ «Պրեսսինգ» հաղորդաշարում։
Հակոբյանը նշում է, որ այս պայմաններում հարց է առաջանում՝ ի՞նչ է ուզում հայ ժողովուրդը։ Նրա կարծիքով՝ իշխանությունները, փորձելով ձևավորել հանրային կարծիքը, հաճախ չեն հաշվի առնում իրական ցանկությունները։ Նա հակադրում է այս մոտեցումը իր սեփականը՝ հարցնելով, թե ով է որոշել, որ ժողովուրդը ցանկանում է այն, ինչ ներկայացվում է որպես «պոպուլիստական» պահանջ։
Հարցազրույցի ընթացքում քննարկվեց նաև Ղարաբաղի հարցը։ Հակոբյանը նկատում է, որ այս հարցի շուրջ քաղաքական դաշտում գոյություն ունի լռություն։ Նրա խոսքով՝ հանրությանը պատրաստում են ընդունել այն իրողությունը, որ Ղարաբաղը կորցրել է իր ինքնուրույնությունը, և այս հարցի վերաբերյալ ոչ մի կոնկրետ ծրագիր կամ առաջարկ չի ներկայացվում։
Հակոբյանը հակիրճ անդրադարձավ նաև հայկական քաղաքական էլիտայի դերին։ Նրա կարծիքով՝ հայկական քաղաքական կուսակցությունները չեն առաջարկում այնպիսի ծրագրեր, որոնք կարող են իրական փոփոխություն բերել երկրին։ Նա նշում է, որ որոշ կուսակցություններ հիմնված են Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ամրապնդման վրա, մյուսները՝ Ամերիկայի հետ, ինչը, նրա կարծիքով, չի լուծում հիմնական խնդիրները։
Վերլուծաբանը նաև խորհրդանշական հարց է տալիս՝ «Ի՞նչ է ուզում մեր ժողովուրդը»։ Նրա կարծիքով՝ եթե հանրության մեծ մասը ցանկանում է այնպիսի ապագա, որտեղ իշխանությունը կարող է հանձնել հայրենիքի տարածքները, ապա նա և նման մտածողության շատերն այդ ազգից չեն։ Նա կարծում է, որ հայ ժողովուրդը ցանկանում է ավելի շատ, քան պարզապես «անցնել առաջ»՝ անտեսելով անցյալի ծանրագույն դասերը։
Հակոբյանի վերլուծությունը հստակ նշում է, որ հայկական հասարակությունը գտնվում է կրիտիկական կետում, որտեղ ճակատագրական է դառնում ոչ թե իշխանությունների փոփոխությունը, այլ հանրության արթնացումը և իրական ցանկությունների արտահայտումը։ Նրա խոսքը հիշեցնում է, որ հասարակության ինքնագիտակցության և ապագայի մասին իրական որոշումները պետք է կայացվեն ոչ թե իշխանությունների կողմից, այլ հանրության կողմից։
