Իմ կարծիքով, հայկական քաղաքական դաշտում տեղի ունեցող որոշակի իրադարձությունների և գործողությունների վերլուծությունը պարտադիր է, քանի որ դրանք ուղղակիորեն ազդում են մեր երկրի անվտանգության և ապագայի վրա։
Վերջերս իմ ուշադրությունը գրավեց իմ գործընկեր Դավիթ Ստեփանյանի վերլուծությունը, որը, իմ համոզմամբ, շատ ճշգրիտ է արտահայտում ներկայիս իրավիճակը։ Նա հատկապես անդրադառնում է Ռոբերտ Քոչարյանի և Լևոն Տեր-Պետրոսյանի դերին՝ հիմնվելով նրանց անցյալի և ներկայի վարքագծի վրա։
Ստեփանյանի կարծիքով՝ Ռոբերտ Քոչարյանը երբեք ժողովրդի կողմից ստացած վստահության մանդատ չի ունեցել։ Նա նշում է, որ Քոչարյանը եղել է նշանակված նախագահ, իսկ այժմ էլ նշանակված ընդդիմություն։ Այս համատեքստում Ստեփանյանը հստակ հայտարարում է, որ նրանից այլ վարքագիծ սպասել անիմաստ է, քանի որ նրա գործողությունները միշտ կառավարվել են ռուսական շահերով։
Ինչ վերաբերում է Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, Ստեփանյանը նշում է, որ նրա դերը ևս բավականին պարզ է։ Նա նկատում է, որ Լևոն Զուրաբյանին դրել են թեկնածու, իսկ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը կոչ է անում ընտրել Սամվել Կարապետյանին։ Այս իրադարձությունների հաջորդականությունը, Ստեփանյանի կարծիքով, ցույց է տալիս, թե ինչպես են որոշ քաղաքական գործիչներ օգտագործվում որպես մարիոնետներ՝ իրական իշխանության կողմից։
Ստեփանյանը նաև խիստ քննադատում է հայկական հասարակության մեծ մասի՝ իրականությունը չընկալելու միտումը։ Նա նշում է, որ 42 տոկոսը համարում է Ռուսաստանին իրենց թիվ մեկ գործընկերը։ Սա, նրա խոսքով, կատաստրոֆալ է, քանի որ մեր ժողովրդի մի մասը շարունակում է մնալ «հանցավոր թմբիրի մեջ»։ Նա կարծում է, որ Հայաստանը իրական անկախություն ձեռք բերեց 2022 թվականին՝ Ջերմուկի մարտերից հետո։
Վերջում, Ստեփանյանը հստակ հակադրում է միութենական պետությունը՝ որպես ազատության, և ռուսական կախվածությունը՝ որպես ստրկություն։ Նա նախազգուշացնում է, որ եթե մենք չհասկանանք, որ մեր ճակատագիրը մեր ձեռքում է, ապա մեզ կծախեն և կդարձնեն ռուսի ճորտ։
Այս վերլուծությունը, իմ կարծիքով, պարտադիր է լսել և հասկանալ, քանի որ այն բացահայտում է մեր երկրի ներկայիս քաղաքական և ռազմավարական իրադրության ամենաուժեղ և ամենաանհանգստացնող ճշմարտությունները։
