Այսօր իմ հաշվետվության ընթացքում, որը նվիրված է Գյումրու քաղաքապետի պարտականությունները կատարողի՝ Ավետիս Առաքելյանի մեկ տարվա աշխատանքին, ես հետաքրքրվեցի, թե արդյոք ռուսաստանյան գործարարներից որևէ մեկը դրսևորել է հետաքրքրություն Գյումրիում ներդրումներ կատարելու նկատմամբ։
Իհարկե, Գյումրիի զարգացման համար ներդրողներին ներգրավելը Վարդան Ղուկասյանի նախընտրական ծրագրի հիմնական դրույթներից է, և այս հարցը բարձրակարգ նշանակություն ունի քաղաքի ապագայի համար։
Այս համատեքստում, ես պետք է նշեմ մի դեպք, որը վկայում է ներդրումային միջավայրի վրա ազդող անհամաչափ օրենսդրական փոփոխությունների մասին։ Գյումրու պատմական կառույցներից մեկի՝ «Մեր մանկության տանգոյի» շենքի վերանորոգումը, որը սկսել էր վերանորոգել Սամվել Կարապետյանը, կանգնեցվել է՝ «ընտրակաշառք» անվան հոդվածի հիման վրա։
Այս իրադարձությունը, ըստ իմ կարծի, ցույց է տալիս օրենսդրության հնարավոր բացասական հետևանքները։ Եթե մենք այս հարցը դիտարկենք ոչ թե որպես «ընտրակաշառք», այլ որպես պարզապես ներդրում, ապա այլ ներդրողներն էլ կարող են վախենալ։ Նրանք կարող են մտածել, որ եթե նույնիսկ բարեգործական նպատակներով, առանց որևէ կոմերցիոն շահ ստանալու՝ աշխատանքներն են կանգնեցվում, ապա նրանց նախաձեռնությունները, որոնք կարող են ունենալ ավելի մեծ մասշտաբներ, նույնպես կարող են դառնալ անարդարացի ձգձգումների կամ կանգնեցումների ենթակա։
Այս հարցը հատկապես կարևոր է, երբ խոսքը գնում է «Տաշիր» բարեգործական հիմնադրամի հետ համագործակցության մասին։ Հիշեցնեմ, որ հիմնադրամը տարիներ շարունակ ցանկանում էր իր միջոցներով վերանորոգել «Վառեմ-մարեմի» շենքը՝ այն հանձնելու քաղաքին՝ առանց որևէ կոմերցիոն շահ ստանալու։ Այս նախագիծը, որը սկսվել էր, այժմ կանգնեցված է նույն օրենքի պատճառով։
Այսպիսով, ես կարծում եմ, որ այս օրենսդրական նորմը, որը նախատեսված էր կոռուպցիոն ռիսկերը կանխելու համար, իրականում կարող է խոչընդոտել Գյումրու զարգացմանը՝ ստեղծելով անվստահություն ներդրողների շրջանում։
Այս հարցի հետ կապված մեկ այլ կարևոր կետ կա։ Այս օրենքի պատճառով մենք այլևս չենք կարողանալու օժանդակել նեղ վիճակում գտնվող գյումրեցիներին, որոնք դիմում են քաղաքապետարան՝ դրամական օգնություն ստանալու համար։ Սա, իմ կարծի, ոչ միայն անարդար է, այլև խոչընդոտում է մեր սոցիալական պատասխանատվության իրականացմանը։
