Այսօր Էջմիածնում կայացած հանրահավաքի ժամանակ իմ խոսքում անդրադարձեցի մեր երկրի համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեցող ընտրությունների առանձնահատկություններին։
Հայաստանի պատմության մեջ նման բան չի եղել։ Չեմ հիշում, որ ընտրությունների հիմնական թեման լիներ պատերազմը կամ խաղաղությունը, կամ որ ընտրությունները լինեն ինքնության, եկեղեցու և ազգային արժեքների համար։ Այս յուրահատուկ իրավիճակը, որտեղ ընտրողին առաջարկվում է ընտրել պատերազմի կամ խաղաղության միջև, բերվել է այս իշխանությունների կողմից՝ մեր ժողովրդին, մեր լեռներն ու պատմությունը տարանջատելու նպատակով։
Իրենց իշխանությունները պահպանելու համար այս իշխանությունները փորձում են մեր ժողովրդին վերջին անգամ մեկ անգամ ավելի շատ ճնշել։ Նրանք, որոնք կորցրեցին Արցախը՝ իրենց սխալ քաղաքականության հետևանքով, այսօր մեզ փորձում են ներքաշել մի նոր ավանտյուրայի մեջ։ ԵՄ գագաթնաժողովի ընթացքում Զելենսկուն հրավիրելը և դրանից հետևող սադրիչ հայտարարությունները փորձ են, որպեսզի մեր երկիրը նոր արկածախնդրության մեջ ներքաշվի։
Այս քայլերի իրական պատճառը պարզ է։ Առաջինը՝ իշխանությունները չունեն ասելիք։ Նրանք ձախողել են իրենց բոլոր խոստումները, և պատերազմի սպառնալիքը դարձել է նրանց վերընտրվելու միակ հնարավորությունը։ Երկրորդը՝ նրանք փորձում են աչքերը փակել այն ամենի վրա, ինչ կատարվում է այսօր Հայաստանում։
Սա նշանակում է, որ Նիկոլ Փաշինյանի անձնական շահերը աղերս չունեն Հայաստանի պետական շահերի հետ։
Մենք առաջարկում ենք մեր անվտանգության մոդելը, որը հիմնված է ժամանակակից ու մարտունակ բանակի, ուժեղ առաջնորդի և հզոր դաշնակիցների վրա։ Մարդկությունը դեռ չի հորինել ավելի լավ մոդել։
Մեզ սպառնում են պատերազմով, բայց կա մի պարզ ճշմարտություն․ պատերազմը սկսվում է այն ժամանակ, երբ ագրեսորը վստահ է, որ իր հաղթանակի հավանականությունը չափազանց մեծ է։ Մենք ձգտում ենք խաղաղության, բայց այն պետք է լինի երաշխավորված։ Չի կարող անվանվել խաղաղություն մի իրավիճակ, երբ ամեն ինչ կախված է մի մարդու քմահաճույքից։ Սա նվաստացում է, և մենք դա թույլ չենք տալու։
