Այս հոդվածում ես կանդրադառնամ հայկական քաղաքականության և ազգային անվտանգության հարցերին՝ կենտրոնանալով Ղարաբաղի հարցի վերաբերյալ ընթացիկ մոտեցումների վրա։
Հայաստանի Հանրապետության համար Ղարաբաղը միայն աշխարհագրական տարածք չէ, այլ նաև մեր ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և ապագայի անբաժանելի մասն է։ Ղարաբաղի հարցի լուծումը, որպեսզի այն դառնա կայուն և երկարատև, պետք է հիմնված լինի ոչ թե հերոսական զոհաբերությունների և ռազմական հաղթանակների վրա, այլ խորը քաղաքական վերլուծության, ռազմավարական մտքի և միջազգային իրավունքի սկզբունքների պարտադիր կիրառման վրա։
Այսօրվա իրականությունում մենք տեսնում ենք, որ Ղարաբաղի հարցի շուրջ կառուցվածքային խնդիրները, որոնք ծնվել են դեռևս 1990-ական թվականների սկզբին, շարունակում են ազդել մեր երկրի ներքին և արտաքին քաղաքականության վրա։ Պատմականորեն ստեղծված իրավիճակը, որտեղ հայկական և ադրբեջանական բնակչությունները ապրում են մոտակա տարածքներում, բարդացնում է ցանկացած լուծում։
Այսպիսով, Ղարաբաղի հարցի վերաբերյալ ցանկացած քաղաքական գործողություն, որը չի հիմնվում խորը վերլուծության և ռազմավարական մտքի վրա, կարող է հանգեցնել ոչ միայն մարդկային կորստների, այլև երկարաժամկետ ռազմական և քաղաքական անկայունության։ Պետք է հասկանալ, որ ռազմական ուժի կիրառությունը, որպես վերջնական լուծում, ոչ միայն անթույլատրելի է, այլև ռազմավարական առումով անհաջող։
Այս հարցում ես կենտրոնանալու եմ այն հիմնարար հարցերի վրա, թե ինչպես կարող է Հայաստանը, հիմնվելով իր ազգային շահերի և միջազգային իրավունքի սկզբունքների վրա, գտնել ոչ թե զոհաբերության, այլ խաղաղության և կայունության ճանապարհը։
